[fanfic] การพบกันครั้งแรก (6927)
posted on 08 Sep 2008 21:40 by chlorineเห็นข้างล่างต่อไปนี้แล้วจะเชื่อว่าผมทำทุกอย่างเพื่อหาเืรื่องอัพบล็อก...
ย้อนไปตั้งแต่สมัยก่อนเล่ม1ที่สึนะยังไม่ได้รีบอร์นนะฮะ
รหัส 6927
--------------------------------------------------------------------------------
ความรู้สึกปวดหัวพาลทำให้ร่างกายที่นอนอยู่ไม่อาจทนหลับได้อีกต่อไป... อ่อนล้า... มึนหัว... นัยน์ตาสีน้ำตาใสค่อยๆปรือขึ้นมองอย่างช้าๆ ภาพแรกที่เห็นคือเพดานโล่งๆ เก่าๆ กับหลอดไฟสีส้มสลัวๆที่ให้ความรู้สึกที่ไม่ดีเท่าไหร่นัก
( ที่นี่ที่ไหนนะ... )
คำถามแรกที่ถามขึ้นกับตัวเอง ซาวาดะ สึนะโยชิ พยาพยามเอี้ยวมองรอบข้าง พบว่ารอบเตียงที่เด็กหนุ่มนอนอยู่นั้น เป็นเพียงห้องเล็กๆ แคบๆ ไม่มีอะไรมากกว่าเตียงของเขา โต๊ะเคียง โต๊ะเครื่องแป้งเก่าๆ และเครื่องปรับอากาศที่พ่นลมเย็นออกมาพร้อมกับกลิ่นประหลาด
เด็กชายพยายามย้อนความคิดว่าเกิดอะไรขึ้น....
สึนะ กับเพื่อนได้มาเที่ยวกับเพื่อนที่ประเทศแห่งเมอร์ไลอ้อนนี้ ด้วยความบังเอิญที่ยามาโมโตะ เพื่อนสนิทของเขาบังเอิญจับฉลากได้ตั๋วเครื่องบินสองที่พอดี แต่ช่วงหนึ่งที่เขากำลังเดินเที่ยวอยู่นั้น ยามาโมโตะบังเอิญแยกตัวกันไปดูอะไรอย่างอื่นพอดีจนเหลือเพียงเด็กชายคนเดียว แล้วช่วงหนึ่งที่เขากำลังยืนดูอะไรอยู่นั้น ก็เหมือนมีผ้าอะไรมาโปะหน้าเขาจากด้านหลัง แล้วความจำทั้งหมดก็เลือนหาย
เด็กชายค่อยๆรวบรวมแรงขึ้นอีกครั้งเพื่อดันตัวขึ้นจากเตียง ผ้าห่มเก่าๆ มีกลิ่นอับๆถูกปัดๆออกจากร่างเล็ก เสื้อเชิร์ตของเด็กชายอยู่ในสภาพที่ไม่เรียบร้อยแต่ไม่ถึงขั้นหลุดลุ่ย สึนะเดินไปที่หน้าต่างอย่างช้าๆ และเปิดม่านนั้นออกด้วยแรงเท่าที่มี…
สิ่งที่ได้เห็นผ่านหน้าต่างบานเล็กๆ คือท้องฟ้าที่ยังไม่สว่างนัก ทำให้สึนะเดาได้ว่ายังไม่เช้ามาก... บรรดาโรงแรมโทรมๆ ขนาดเล็กจนถึงไม่ใหญ่มาก กับป้ายที่บอกชื่อของโรมแรมที่แต่ละชื่อท่าจะความหมายไม่ดีสักเท่าไหร่ นัยน์ตาคู่สวยกวาดมองไปยังพื้นข้างล่าง เป็นเหล่าหญิงสาวที่แต่งกายยั่วสวาทไม่มากนัก ยืนหาลูกค้ากันอยู่ตามหน้าทางเข้าโรงแรม บ้างก็จับคู่คุยกัน...
มุมมืดของสิงคโปร์....
เหมือนกับสึนะจะได้ยินเรื่องนี้อยู่บ้างก่อนที่จะเดินทางมา แต่เด็กชายไม่คิดว่าจะได้มาเห็นด้วยตัวเองอย่างนี้
และหวังว่าจะ “ไม่ได้เกิด” กับตัวเขาด้วย...
สึนะตัดสินใจที่จะหาสิ่งที่จะทำให้เขารู้อะไรมากกว่านี้ เด็กชายจึงจัดเสื้อผ้าของตัวเองให้เข้าที่ ก่อนที่มือเล็กนั้นจะเปิดประตูออกจากห้องแคบนั้น
ทางเดินแคบๆ คลุ้งด้วยกลิ่นควันบุหรี่... เสียงพูดคุยของชายหนุ่มกับหญิงสาวในภาษาอังกฤษที่สึนะไม่เข้าใจ บางคนที่อยู่ใกล้ๆห้องของสึนะนั้นชายตามองดูเด็กชาย ก่อนที่จะหันไปซุบซิบอะไรกับคู่สนทนาของตน แสงไฟสลัวๆสะท้อนกับสีคลุมสีม่วงเข้มของบรรดาหญิงสาวหลายคน ให้ความรู้สึกเหมือนกับเป็นเครื่องแบบอะไรบางอย่างของที่นี่
สึนะค่อยๆก้าวเท้าลงตามขั้นบันไดอย่างช้าๆ มีคู่ชายหญิงควงแขนเดินขึ้นมาสวนกับสึนะบ้าง จนกระทึ่งถึงชั้นล่างสุด...
สิ่งแรกที่สึนะเห็น... ภาพของผู้ชายคนหนึ่งกำลังฉุดกระชากร่างของหญิงสาวที่ร่ำไห้ฟูมฟายอยู่บนพื้น เสื้อคลุมขนสีม่วงถูกยัดใส่ร่างของหญิงสาวอย่างไม่เต็มใจ...
“ใส่ซะ” ชายคนนั้นตวาด พลางยัดเสื้อตัวนั้นเข้ากับร่างของหญิงสาว
“ไม่นะ!!!” หญิงสาวขัดขืน แต่มือใหญ่ของผู้ชายคนนั้นตบเข้าที่ใบหน้าของเธออย่างจัง ก่อนที่จะจับสวมเสื้อเข้ากับร่างที่ไร้แรงขัดขืน
สายตาของชายคนนั้นหันขวับมาทางสึนะ เมื่อมีความรู้สึกเหมือนมีใครยืนดูอยู่ เป็นนัยๆว่าอย่ามายุ่ง
สึนะพยายามหลบสายตาไปทางอื่น
“ฉันตรวจดูเจ้าหนูนั่นแล้ว ยังไม่เคยแน่” เสียงของผู้ชายคนหนึ่งที่สึนะยังไม่เห็นหน้า เพราะผนังที่กั้นระหว่างตัวบันไดและตัวห้องนั้นบังอยู่ แต่จากน้ำเสียง ท่าทางชายคนนั้นจะไม่ใช่คนที่น่าคิดเท่าไหร่นัก แต่ได้ฟังไปสักพักสึนะก็เกิดตกใจ เมื่อเพิ่งรู้สึกว่านั่นคือภาษาญี่ปุ่น
“ถ้าป๋าพูดถึงขนาดนั้น เจ๊ก็คงเถียงอะไรไม่ได้อยู่แล้ว” อีกเสียงหนึ่งตอบรับ สึนะมั่นใจว่ามันคือเสียงของผู้ชาย แต่สำนวนสำเนียงคงจะทำให้พูดว่าเป็นผู้ชายไม่เต็มปากเท่าไหร่นัก
ร่างเล็กของสึนะค่อยๆเคลื่อนออกมาจากกำแพง พบเจ้าของเสียงทั้งสองยืนอยู่ที่หลังเคาน์เตอร์รับแขก พร้อมกับชายอีกสองสามคนตรงนั้น เจ้าของเสียงหนึ่งคือกระเทย ผมแดงที่ยาวออกมาด้านหน้า กับแว่นกันแดดสีแดงแจ๋เป็นเอกลักษณ์ กับอีกคนหนึ่งคือชายหน้าตาโหดเหี้ยม นัยน์ตาสีแดงก่ำ และรอยแผลเป็นเต็มตัว...
ชายหน้าตาดุร้ายนั้นเพ่งมาทางสึนะ ก่อนที่จะโบกมือขวับๆเรียกมาแบบไม่เชื้อเชิญเท่าไหร่นัก
“เอ่อ...ที่นี่ที่ไหนเหรอฮะ...” สึนะเอ่ยถามอย่างกล้าๆกลัวๆ
“ซ่องของป๋าคนนี้เองจ้ะ ส่วนเจ๊เชื่อลุซซุเรีย เรียกเจ๊ลุซซี่ก็ได้ เจ๊ป็นคนคุม ที่อยู่ตรงนู้นก็คนดูแลของเจ๊น่ะ” กระเทยคนนั้นตอบพร้อมรอยยิ้มประหลาดๆ สึนะเริ่มกลัวกับคำตอบที่ได้...
“แล้วผมจะออกจากที่นี่ยังไ...” ไม่ทันที่สึนะจะถามจบ กระเทยข้างหน้าก็หัวเราะลั่น
“ฮะๆๆ หนูจ๋า เข้าที่นี่แล้วก็ออกไปไหนไม่ได้หรอกนะจ๊ะ ในนี้น่ะ ไม่เหมือนพวกที่อยู่ข้างนอกนู่น ที่จะรอหาลูกค้าได้สบายๆหรอกนะ”
สึนะช็อคกับคำตอบที่ได้ ความรู้สึกดำดิ่ง... แทนที่ด้วยความกลัว
ฟุ่บ
เสื้อขนสีม่วงถูกโยนมาที่เคาน์เตอร์ด้านหน้าของสึนะ เด็กชายมองมันอย่างกล้าๆกลัวๆ
“ใส่ซะ” คำพูดห้วนๆสั้นๆของชายที่มีแผลเป็นเต็มตัว พร้อมกับชายสองสามคนที่อยู่ด้านหลังเขาเมื่อสักครู่เดินมายืนล้อมสึนะ จนเด็กชายไม่อาจขัดขืนได้....
ฟืด
ประตูอัตโนมัติเปิดอย่างฝืดๆจนมีเสียง ปรากฎร่างของชายวัยกลางคนคนหนึ่งที่เขามาเห็นสึนะในชุดคลุมนั้นพอดี
ชายคนนั้นหันไปคุยกับผู้คุมซ่อง สึนะเดาได้ว่ามันคือการสอบถามต่อรองราคา
“แหม ใหม่ซิงอย่างงี้ สามร้อยเหรียญไม่แพงหรอกเนาะป๋าเนาะ” กระเทยคนนั้นเสริมจนชายผู้เป็นแขกยอมตกลง แต่ขณะที่เขากำลังควักกระเป๋าเงินอยู่นั้น...
ปุ่บ
อีกมือหนึ่งของใครบางคนเข้ามาแทรกในวง พร้อมกับธนบัตรจำนวนหนึ่งบนเคาน์เตอร์
“ฉันให้ห้าร้อย ถ้าตกลง ฉันเอา”
เสียงหนึ่งของชายผู้เข้ามาแทรก ชายหนุ่มนัยน์ตาสีน้ำเงินแลดูลึกลับ เช่นเดียวกับสีผมทรงแสกหน้า พร้อมด้านหลังที่จัดให้ตั้งดูแปลกๆไม่เหมือนคนทั่วไป ผมที่ถูกแบ่งข้างหนึ่งปกปิดนัยน์ตาอีกข้างที่เป็นสีแดงสดได้ไม่มิดนัก
กระเทยคนนั้นมองหน้าผู้เข้ามาแทรกอย่างท้าทาย ลิ้นของเจ้าหล่อนเลียมุมปาก
“ตกลง”
ชายหนุ่มยิ้มที่มุมปาก ก่อนที่จะรับกุญแจห้องที่ลุซซุเรียยื่นให้ แล้วชักมือกลับจากเคาน์เตอร์ และโอบบ่าของสึนะเดินขึ้นไปโดยไม่สนใจสีหน้าไม่พอใจของลูกค้าคนที่มาก่อน
ตึกกก
เสียงประตูห้องเดิมที่สึนะอยู่ในตอนแรกปิดลง ฟ้าข้างนอกไม่ทันจะสว่างดีก็ค่อยๆมืดครึ้มอีกครั้งด้วยเมฆฝน...
ชายหนุ่มดันร่างของสึนะให้นั่งลงบนเตียงอย่างอ่อนโยน
“ไม่เคยสินะ....” ชายคนนั้นถาม สึนะตัวสั่นเทิ้มด้วยความกลัว....
“ผมถูกจับมา.... เพิ่งจะรู้ว่าถูกเอามาขายเมื่อกี๊...นี้เอง...” เสียงของเด็กชายเริ่มสะดุด ก่อนที่หยาดน้ำตาใสของสึนะจะเอ่อล้นบนใบหน้านวล
ข้างนอกฝนตกแรง สีและเสียงของฟ้าผ่าดังเข้ามาถึงในห้อง
มือของชายหนุ่มปาดหยาดน้ำตาบนใบหน้าละมุล
“ชื่ออะไรล่ะ”
“....สึนะ..ฮะ....”
รอยยิ้มเล็กๆบังเกิดขึ้นบนใบหน้าของชายหนุ่ม
“ฉันชื่อมุคุโร่.... โรคุโด มุคุโร่” มุคุโร่แนะนำชื่อตัวเอง เด็กชายที่ตัวเล็กกว่าพนักหน้ารับก่อนที่จะร้องไห้
“อยากออกจากที่นี่ไหม....”
“อยากฮะ....”
“ถ้าฉันต้องการอะไรตอบแทน นายยังจะอยากออกอยู่ไหม....”
เสียงนุ่มลึกของมุคุโร่ สะกดหัวใจของสึนะได้อย่างน่าประหลาด
เด็กชายกลืนน้ำลาย ก่อนที่จะมองดวงหน้าของชายหนุ่มข้างหน้า มือเล็กถอดเสื้อคลุมสีม่วงนั้นออก และค่อยๆปลดกระดุมเสื้อเชิร์ตของตนเอง เผยให้เห็นผิวขาวละเอียดข้างใน....
“ถ้าพาผมออกไปได้.... จะทำอะไรผมก็ยอมฮะ........”
ใบหน้าของชายหนุ่มข้างหน้าแสดงความพอใจ....
“ฝนตกหนักจังเน้อ แบบนี้ลูกค้าที่ไหนจะเข้าร้านเจ๊ล่ะ” ลุซซุเรียเท้าคางกับเคาท์เตอร์มองดูฝนตกข้างนอกอย่างละเหี่ยใจ
“ต่อให้ฝนไม่ตก กลางวันแสกๆแบบนี้ใครจะมาใช้บริการอยู่ดีล่ะเจ๊” เด็กหนุ่มคนดูแลด้านหลังแซวกลับ เรียกรอยยิ้มเล็กๆให้กับกระเทย
ร่างของคนสองคนในชุดกันฝนสีดำทึบลงมาจากบันได และมุ่งตรงไปยังประตูอย่างรวดเร็ว
“อ๊ะ ขอบคุณที่ใช้บริการซ่องเจ๊นะคะ แล้วมาใช้บริการอีกนะฮ้า”
ลุซซุเรียกุลีกุจอส่งแขก แต่สายตาเหลือบไปเห็นปอยผมสีน้ำตาลคุ้นๆนั้นเข้า
“คุณ เดี๋ยวค่ะคุณ” กระเทยพยายามเรียกสองคนนั้น แต่ทั้งสองวิ่งออกไปจากประตูแล้ว
“เด็กๆ มีคนหนี” ลุซซุเรียร้องลั่น ก่อนที่จะมีเหล่าคนดูแลวิ่งฝ่าฝนตามออกไป
“สึนะคุง วิ่งเข้า วิ่ง” มุคุโร่พูดขณะที่ทั้งสองกำลังวิ่งอยู่เลียบถนนท่ามกลางฝนที่ตกหนักนั้น โดยมีเหล่าชายฉกรรจ์จากซ่องหลายคนวิ่งตาม
“อีกนิดเดียว สึนะคุง”
หวออออออ หวออออออออ
เสียงหนึ่งที่เรียกรอยยิ้มบนใบหน้าของมุคุโร่ได้ รถตำรวจที่เขาโทรเรียกจากห้องมาถึงแล้ว
“นี่คือเสียงจากรถตำรวจ ผู้ต้องหาทั้งหมดหยุดเดี๋ยวนี้ พวกคุณถูกจับข้อหาข่มขืนใจผู้อื่นมาขายบริการโดยมิชอบ”
เสียงประกาศจากรถตำรวจทำให้เหล่าชายฉกรรจ์ต้องกลับหลังหันวิ่งกลับซ่อง มุคุโรหันมายิ้มให้กับเด็กชายที่วิ่งอยู่ข้างๆ
โกดังร้าง... มุคุโร่เปิดประตูเข้าไปในนั้นพร้อมด้วยสึนะตามมาด้านหลัง ชายหนุ่มถอดเสื้อกันฝนของตนและถอดของสึนะให้ ก่อนที่จะดันร่างของสึนะให้นั่งลงบนเก้าอี้
“เหนื่อยไหม...”
“ไม่ฮะ ขอบคุณมากนะครับ คุณมุคุโร่”
ชายหนุ่มหัวเราะในลำคอเบาๆ
“ผมกลัวแทบแย่ แต่คุณกลับไม่ทำอะไรผม... ขอบคุณมากนะครับ”
“เอาเถอะครับ สึนะคุง ยังไงก็ถึงเวลาที่เราจะต้องแยกกันแล้ว...”
“ทำไมล่ะครับ ผมยังไม่ได้ตอบแทนที่คุณช่วยผมเลย...”
มุคุโร่ยิ้มให้ ก่อนที่จะค่อยๆโน้มตัวลงจุมพิตกับริมฝีปากบางของเด็กชาย....
“ครั้งนี้ผมขอเท่านี้ก็พอครับ... หลังจากนี้คุณก็จะหลับ และตื่นขึ้นมาพบเพื่อนของคุณ รวมถึงลืมเรื่องของผม...”
สึนะตกใจที่ได้ยินเช่นนั้น ประโยคสุดท้าย....เขาได้ยินไม่ผิดหรือ??
“ทำไมผมต้องลืมคุณล่ะครับ” สึนะร้องท้วง มันไม่ยุติธรรมที่มุคุโร่ช่วยเหลือเขาครั้งใหญ่ แต่เด็กชายกำลังจะลืมผู้มีบุญคุณข้างหน้าในไม่ช้า...
“ผมไม่ใช่คนที่ควรจะอยู่ที่ไหนนานนัก... และไม่ใช่คนที่คุณควรจดจำ.... แต่เชื่อเถอะครับ ผมรู้สึกกได้ว่าสักวันเราจะได้พบกัน... จุมพิตเมื่อสักครู่ไม่ได้มีผลเพียงแค่ให้คุณหลับ หรือทำให้ผมหายไปจากความทรงจำคุณ แต่มันคือคำสัญญา.... เมื่อไรที่เราอยู่ใกล้ๆกัน คุณจะรู้สึกถึงตัวผม... หวังว่าสักวันที่เราได้เจอกัน คุณจะยังคงไม่ลืมสัญญาที่ให้ไว้ในห้องนะครับ...”
เด็กชายไม่ตอบ... เพียงแค่พยักหน้าเบาๆ เพราะสติค่อยๆหลุดลอย...
“ลาก่อนครับ วองโกเล่ สักวันเราจะได้พบกัน......”
สติของสึนะดับลงไปในที่สุด ร่างของมุคุโร่ค่อยๆแปรหลายไปเป็นสายหมอก หายไปจากที่นั้นในที่สุด....
“สึนะ สึนะ”
เสียงหนึ่งที่คุ้นเคย กับมือที่เขย่าร่างของเขาเพื่อปลุกให้ตื่น...
“อ๊ะ...ยามาโมโตะ....เองเหรอ...” สึนะพูดอย่างงัวเงีย....
“ยามาโมโตะ!!!” สึนะโพล่งขึ้นอย่างตกใจ เมื่อเพื่อนสนิทของเขามาอยู่ตรงหน้า
“ฉันรู้สึกว่าเหมือนมีคนมาพูดหลังฉันตอนที่นายหายไป เค้าบอกว่าเค้าจะช่วยนาย แล้วให้ฉันมาหานายที่นี่ ฉันหันไปแล้วปรากฎว่าไม่มีใครอยู่ก็เลยต้องลองมา” ยามาโมโตะพูดทำให้สึนะได้สังเกตว่าเสื้อผ้าของเพื่อนข้างหน้าเปียกไปหมด
......
“เค้า....ช่วยฉัน...?”
บางสิ่งที่สะกิดขึ้นในใจของสึนะโยชิ ความทรงจำเกี่ยวกับช่วงเวลาที่อยู่ในซ่องนั่น และใครบางคน ที่ช่วยเขาไว้...
ใครล่ะ....???
หยาดน้ำตาใสของสึนะค่อยๆไหลระรินออกมา ใครกันที่ช่วยเขาออกจากที่นั้น... ใครคือคนๆนั้น.... ใครกันที่เขารู้สึกอยากพบอีกครั้งเหลือเกิน.....
“สึนะ เป็นอะไรไป...” ยามาโมโตะถามเมื่อเห็นเพื่อนข้างหน้าเงียบไปและร้องไห้... มีเพียงกอดจากเด็กชายข้างหน้านั้นที่เป็นคำตอบ
“ยามาโมโตะ .... ฉันกลัว....”
เสียงนั้นสั่นเครือ เพื่อนสนิทยิ้มเล็กๆก่อนที่จะลูบเรือนผมอย่างอ่อนโยน
“ไม่เป็นอะไรแล้วสึนะ ไม่เป็นอะไรแล้ว...”
คำปลอบประโลมจากเพื่อนผู้หวังดีเสมอ... ท่ามกลางเสียงฝนที่ตกกระทบหลังคาโกดังอื้ออึง เวลาสั้นๆอันแสนเลวร้ายได้ผ่านพ้นไปแล้ว.......
“อยากพบ....อยากพบเหลือเกิน.........”
---------------------------------------------------------------------
ทุ่มเทเพื่ออัพบล็อกจริงๆ- -"""""""""
ไม่อยากบอกว่าเนื้อเรื่องเอามาจากฝันเมื่อเช้าวันอาทิตย์ 555+
ปรับแต่งเพียงเล็กน้อยเพื่อความลื่นไหล
แต่อย่าให้บอกเลยว่าตอนนั้นผมเป็นใคร- -"""
ยังไงก็ ขอบคุณที่อ่านมายันจบนะฮะ
.
..
...
....
.....
ป.ล. อิป๋ากลายเป็นแมงดาซะแล้ว
คิดยังไงเขียนฟิคนี้ฮร้า
เป็นปลื้มฮร่า ชอบ
ปล.อยากให้มีฉากหวานมากกว่านี้อ่า กำลังอ่านแล้วเคลิ้ม 55+
#1 By 春雨 on 2008-09-08 21:52