-+ Sc.JADE : ChlorinE +-

*คำเตือน*  โปรดเตรียมตัวรับมือกับเอนทรี่ร่ายยาว 

เอางี้ดีกว่า แบ่งเป็นสองเวอร์ชั่นตามความสะดวกคนอ่านละกันเนาะ 555+

ภาคสั้น

วันนี้วันที่ 14ตุลา  นับจากเมื่อ1ปีที่แล้ว งานคอมปา7

วันนี้ก็ครบรอบ1ปีที่ผมก้าวเหยียบเข้ามาในวงการคอสเพลย์และโอตาคุแล้วนะครับ

ยังไงก็ขอบคุณทุกๆคนที่ทำให้ผมมาถึงวันนี้ได้

และขอให้มีเอนทรี่นี้อีกในอีก1ปีข้างหน้าฮะ!!!

-------------------------------------------------------------------

สั้นได้ใจดี...

ภาคยาว

วันที่14ตุลา... 1ปีแล้วสินะ หึหึหึ 

ที่ผมกลายมาเป็นโอตาคุ และอยู่ร่วมกับการคอสเพลย์แล้วนะฮะ

ไม่อยากบอกว่าอยากทำเอนทรี่นี้ตั้งแต่สมัยคอมปา8 555+

การคอสและการติดการ์ตูนนี้ เป็นการปฏิวัติครั้งใหญ่ของชีวิตผมจริงๆนะ- -

เพราะถ้าเกิดไม่ได้อ่านการ์ตูนหรือว่าคอสนะฮะ ผมว่าผมก็คงเป็นอีกอย่าง- -

วันๆไม่มีอะไรทำ...นั่งเล่นเกมออนไลน์ตามเพื่อน อะไรเทือกนั้น

เอาเข้าจริงๆถ้าไม่มีการ์ตูนไม่มีคอสนี่ ผมก็ไม่มีงานอดิเรกจริงๆแฮะ- -"

ตั้งแต่มาอยู่กับสิ่งๆนี้ ผมก็ได้อะไรมาตั้งหลายๆอย่างแน่ะ

ได้เห็นสังคมใหม่ๆ คนชนิดใหม่ๆ(เอ๊ะ?)หลากหลายมากขึ้น

ได้ทำอะไรหลายๆอย่างให้กับคนอื่น และได้ทำอะไรที่มีความรู้สึกเพื่อตัวจริงๆก็นี่แหละ

ได้พยายามทำอะไรที่เป็นชิ้นเป็นอันจริงๆ (ถึงมันจะไม่ได้มีประโยชน์เกี่ยวข้องอะไรกับการเรียนก็เหอะ- -)

แต่มันก็...นะฮะ  ก็ได้ฝึกฝนใช้ความคิดความพยายามเพื่อจะทำอะไรให้สำเร็จนี่แหละ

นิสัยเปลี่ยนมั้ย...  ผมว่าก็เปลี่ยนพอสมควรน่ะแหละ

เปลี่ยนจากอิเหละเขะขะ กลายเป็นได้ยึดติดอะไรที่ไม่ใช่ความบ้าเห่อจริงๆล่ะมั้ง

อีกอย่างว่าน่ะนะ  เดิมทีผมก็มีนิสัยตามเพื่อนอยู่เสมอ ไม่ทำอะไรตามเพื่อนก็แบบเพื่อนชวนอะไรก็ตามไปอะไรเทือกนั้น

(ได้ข่าวว่าเรื่องคอสก็ตามคนแถวนี้ 555+)

ไม่ใช่ว่ากลัวตกเทรนด์ไม่มีเพื่อนหรอกนะ  แต่กลัวว่าเพื่อนจะเกิดความรู้สึกที่ไม่ดีกับเราอะไรซะมากกว่า

แต่พอได้มาคอสก็เลยได้มีโอกาสที่จะทำของของตัวเองไงล่ะ

(จนหลังๆเริ่มกลายเป็นใช้ชีวิตอยู่กับตัวเองคนเดียวซะแล้ว 555+)

เอาเป็นว่าได้อะไรมามากมายแหละฮะ  ไม่เสียเวลาโม้ดีกว่า เสียเวลานั่งร้านเน็ตอยู่ 555+

เสียอะไรมั้ย  เสียเงินไงล่ะ 555+  (คิดว่าคนแถวนี้คงพยักหน้าเห็นด้วยตามกัน)

ค่าใช้จ่ายเพิ่มสูงอย่างแรง เรทเงินเก็บต่ำลง  ตั้งแต่ไปงานวันแรกจนถึงวันนี้หมดไปหมื่นกว่าบาท

(คอมเสีย เอ็กซ์เซลที่บันทึกค่าใช้จ่ายมันอยู่ที่บ้าน- -)

 แต่ก็นะ  เพื่อความสุขของเรามันก็ไม่เป็นไรหรอกมั้ง 555+

(คิดงี้มันถึงได้จน)

แต่ยังไงก็ยังคงนิสัยประหยัดให้ได้ทุกวิถีทางอยู่นะฮะ

ฉลองครบรอบ1ปีก็ต้้องมีไบโอกราฟฟี่สินะ หึหึหึ

วันนี้เมื่อ1ปีที่แล้ว งานคอมปา 7  งานคอมมิคแรกสุดที่โดนเจ๊ผิงลากไป พร้อมกับพื้นฐานเรื่องด้านนี้เป็นศูนย์

(ข้อสังเกตว่าเอนทรี่แรกของบล็อกนี้จะบรรยายด้วยภาษาสำนวนไม่มีความรู้จริงๆ- -) 

มีโอปอล แล้วก็***ไปด้วย  ส่วนใหญ่จะอยู่กับ***และโอปอลมากกว่า (ตอนนั้นยังไม่ค่อยมีความรู้สึกไม่ดีกับมันเท่าไหร่หรอก 555+)  ส่วนเจ๊ผิงเสียเวลาชั่วโคตรกับการขังตัวเองเปลี่ยนเสื้อในห้องน้ำ  คนแรกที่ผมจำหน้าได้ และพี่เค้าก็จำผมได้คือพี่เฮ (จดซะจดซะ)  จากที่ตอนนั้นโดนโอปอลรีดไถที่คั่นหนังสือเอาตอนนั้นแหละ    วันนั้นติดสินใจรับคำว่า"คอสเพลย์"และ"โอตาคุ"เข้ามาในชีิวิต

ต่อมาก็บุกเดี่ยวไปที่งานบงๆทันที  แล้วก็ไปงานคอสเรื่อยๆโดยไม่ขาดสาย  คอสครั้งแรกที่งานเจเทรนด์ คริสมาสต์ออฟเลิฟ เป็นอิฮิอย่างที่เคยบอกไงล่ะ  พอไปงานเรื่อยๆก็เริ่มมีประสบการณ์มากขึ้น  พอจำหน้าคนได้มากขึ้น  แล้วก็ถ่ายรูปดูได้มากขึ้น (อันนี้สำคัญ 555+)

ค่อยๆบ้าิ่สิ่งที่เรียกว่าคอสเพลย์และการ์ตูนมากขึ้น จนเสนอให้จัดคอสเพลย์อีเว้นท์ เป็นทาเล้นท์โชว์ที่ค่ายอังกฤษ โดยมีมะนาวเป็นตัวผลักดันจากความคิดบ้าๆที่ผุดขึ้นมาเล่นๆในคาบวาดเส้นจนได้เป็นของจริง

แล้วก็เรื่อยๆๆๆ  มาถึงคอมมิคคอนโร้ด3  ได้เจอกับเด็กเปรตครั้งแรก เจอหลายรอบแล้วล่ะ  แต่ครั้งนี้สำคัญตรงที่คุยกันแล้วจำหน้ากันได้ตั้งแต่ครั้งนั้นแน่ะ  (ซึ่งตอนนั้นเดาว่าพี่เคย์น่าจะสักม.5ม.6)  แล้วเด็กเปรตทีมก็ค่อยๆก่อตัวมาตั้งแต่งานนั้น   รวมถึงผมก็ได้ลบตัวตนที่เลือนลางตั้งแต่งานนั้นเช่นกัน  (ได้แรมโบ้มาเป็นแบรนด์ประจำตัว)

หลังจากนั้นก็เรื่อยๆๆอีกนั่นแหละ มาถึงคอมปา11 ที่เป็นโปรเจ็คท์ใหญ่ที่เด็กเปรตทีมได้รวมตัวกันในโปรเจ็คท์เดียวพร้อมหน้าพร้อมตา  ครั้งแรกและครั้งเดียวจริงๆ เพราะหลังจากนั้นก็เวลาไม่ตรงกันไม่ได้คอสโปรเจ็คท์ใหญ่กันอีกเลย- -

และไพรเวทรีบอร์นที่สวนรถไฟ (เอ๊ะ หรือไอ้นี่มาก่อนคอมปา  ทีหลังสิเนาะ...)  มีคนรู้จักผมแต่ผมไม่รู้จัก(- -") ได้รู้ว่าจริงๆแล้วคนที่ผมเรียกว่าพี่  จริงๆแล้วเป็นน้อง 555+  (เช่น พี่อิน พี่ฟ้า)  แหม่ ไม่ผิดซะหน่อย ผมเป็นพวกตัดสินอายุจากทรงผม  ใส่วิกก็ไม่รู้เรื่องสิ 555+    แต่ัยังไงวันนั้นก็ได้รู้จักน้องๆอีกหลายคนมากฮะ รวมถงได้คุยกับพี่รุ้งเป็นครั้งแรก   อ้อ  โปรเจ็คท์นั้นตกลงคือฮาเร็มของปู่จีหรืออาลัยขับไสไล่ส่งพี่ซึนกันแน่นะ หึหึหึ

แน่นอนว่าเรื่อยๆๆๆๆเข้าไป  ก็เปิดบู๊ธของตัวเองครั้งแรกเมื่องานรีบอร์นที่เพิ่งจะผ่านมาหยกๆนี่เอง  คืนก่อนงานและช่วงก่อนงานนี้ยุ่งกับการตัดชุดเตรียมของทุกวันจนหมดสภาพ  มีวันนึงนั่งเย็บปลอกแขนฮิถึงตีสามครึ่ง (จริงๆแล้วดูแอเมติดพันแล้วเย็บปลอกแขนไปพลางซะมากกว่า 555+)  แล้วก็คืนก่อนงาน ตีสอง34โดยหมดสภาพ  ยังไงก็ขอบคุณทุกคนที่อุดหนุนและให้ความสนใจนะฮะ  ตำหนิสินค้าตรงไหนก็ขออภัยด้วยฮะ  สำหรับเงินที่ได้จากการประมูลปลอกแขนและรายได้ส่วนนึงก็บริจาคผ่านเคาเตอร์เซอร์วิซแล้วฮะ สะดวกดี  ใครอยากดูหลักฐานก็เีรียกขอได้นะฮะ

สเปเชี่ยล แต๊งซ์!!!

เจ๊ผิง

 สตาร์ทเตอร์ของทุกสิ่ง  ไม่มีเจ๊ก็คงไม่ได้อยู่ตรงนี้

เพราะยังไงก็ยากที่จะบังเอิญไปเจองานด้วยตัวเองอยู่ดี- -

(แต่ถ้าไม่มีเจ๊ ชีวิตอาจสงบสุขก็ได้นะ 555+)

เห็นอย่างงี้ถึงจะอยู่โรงเรียนเดียวกัน ห้องเดียวกัน เจอหน้ากันทุกวัน ทะเลาะกันทุกวัน  น่าแปลกที่เคยคอสโปรเจ็คท์ร่วมกันคือเด็กเปรตชุดนอนครั้งเดียว- -"

 เออ โปรเจ็คท์เดียวจริงๆด้วยแฮะ...

***

เป็นคนสำคัญที่ไม่อาจลืมได้  เพราะเห็นอย่างงี้ก็เป็นผู้ปูพื้นฐานให้ผมจริงๆนะ

เพราะเดิมทีผมไม่เป็นคนอ่านการ์ตูนเลย  แต่มีคนนี้ที่แนะนำการ์ตูนบางเรื่องให้  

และแนะนำคลังโหลดแอนิเมสำคัญซะด้วย

ถึงจะผ่านเรื่องที่ให้เสียความรู้สึกหลายเรื่องอยู่  แต่ยังไงก็ต้องขอบคุณในเรื่องนี้นะ

แม่้

เป็นคนสนับสนุนเรื่องนี้  ไม่เชิงสนับสนุนหรอกฮะ  แต่ก็ไม่ห้าม  แล้วก็ให้คำแนะนำในบางเรื่อง

นับว่าโชคดีที่มีแม่แบบนี้   แม่ที่สนับสนุนในสิ่งที่ลูกชอบ  แม่ที่มองอะไรทั้งด้านไม่ดี  และมองเห็นด้านดี

ถึงบางทีแม่จะมองว่ามันก็มัวเมามั่วสุมลุ่มหลง(- -")  แต่ขณะเดียวกันแม่ก็มองออกว่าผมก็ไ้ด้อะไรหลายๆอย่างจากมัน

ได้ฝึกการนั่งปริะดิษฐ์สิ่งของ ตัดเย็บเสื้อผ้า (อันนี้รู้สึกไม่ค่อยภูมิใจชอบกล- -")  แล้วก็ตอนแรกๆก็เป็นสปอน์เซอร์ให้หลายๆอย่างแน่ะ่

 พี่

ไม่มีพี่  ไม่มีเงินไปงานนะจะบอกให้ 555+

ยิ่งช่วงขาดรายได้  มีพี่นี่แหละถึงได้ไปเที่ยวงานอย่างที่เห็น

เด็กเปรตทีม

คือจุดเริ่มต้นของการมีตัวตนของการคอส

แล้วก็เป็นจุดเริ่มต้นที่ได้รู้จักคนอื่นมากขึ้นด้วย

แล้วก็มีเด็กเปรตชุดนอน ที่เป็นโปรเจ็คท์แรกที่ไม่ใช่่เดี่ยวของผมด้วยแหละ

ยังไงก็ ขอบคุณเด็กเปรตทุกคนนะฮะ

ใครอีกหว่า.......

โอปอล

เพื่อนร่วมห้อง เป็นคนที่จะว่ายังไงดี... ก็ให้ความรู้เรื่องด้านนี้ในหลายๆเรื่อง

เป็นเพื่อนลุยงานหลายครั้งอยู่ ( ถึงหลังๆจะไม่ค่อยได้ไปด้วยกันก็เถอะ )

แล้วก็ขูดรีดเราไปไม่น้อยซะด้วย...

ยังไงก็...

.

..

...

....

.....

ขอบคุณทุกคนที่ดูแลผมมาตลอดจนถึงวันนี้ฮะ!!!

หวังว่าจะมีเอนทรี่นี้ในอีก365วันข้างหน้าน้อ  สาธุ!!!